Publikacje
Wszystkie książki, które tu prezentujemy są dostępne w siedzibie Warsztatów Terapii Zajęciowej.
Żyję więc jestem?
Dlaczego warto się wspinać? Dlaczego idziesz w góry? Na takie pytania zdobywcy szczytów odpowiadali zazwyczaj: idę w góry, bo góry istnieją. A może warto spojrzeć inaczej i powiedzieć: wspinam się nie dlatego, że są góry, tylko dlatego, że ja jestem i mam problem ze swoim życiem. To znaczy, że chcę coś ze sobą zrobić i dlatego poszukuję różnych miejsc w świecie i spotkań z ludźmi. To poszukiwanie siebie zazwyczaj idzie bardzo mozolnie, co można dostrzec w opisach praktyk pracy z dorosłymi osobami, które często wzrastają w przekonaniu, że wystarczy być.
Smak życia
Refleksje uczestników, z którymi pracujemy w Warsztatach i Stowarzyszeniu. Czasem wydają się zbyt optymistyczne. Chociaż są i takie: ”Byłam w szpitalu. Gdzieś trzeba być. Świat mi się zawęził do łóżka. Tylko leżenie. Pomyślałem, że powiem to pielęgniarce. Wydawał mi się fajna. Nie chcę tego słuchać. Zamknęłaś się w swoim cierpieniu”.
Ale też i takie: „żyję poezją, miłością, niebem i muzyką. Mam nadzieję, że moja mama jest szczęśliwa w niebie”.
A w stronę opiekunów: nasze dzieci są po to, by mogły od nas odejść. Muszą odejść, by żyć.
Gdy przesypiamy sny
Wiersze są po to, by ci, którzy patrzą na tych, którzy zachowują się inaczej, przyznali, że można żyć i myśleć inaczej, bo przecież „różnimy się od siebie jak dwie krople czystej wody”.
Koszula i krawat
Czy można poprzez badanie praktyki i stosowanie eksperymentów spróbować wskazać jak wygląda i jak może wyglądać droga do dorosłości osób z niepełnosprawnością intelektualną? Można się nad tym przynajmniej zastanowić przyglądając się opisom kilkudniowego pobytu grupy tych osób w wielkim i nieznanym im wcześniej mieście.
Genealogia zakazanej tożsamości
W jaki sposób człowiek może obudzić w drugim człowieku poczucie wolności? Bo zazwyczaj zastanawiamy się nad tym, co ja powinienem zrobić, żeby drugim tak, a nie inaczej pokierować. A kierować to może znaczyć – zapanować nad nim. A przecież najważniejszym problemem wychowawczym nie jest to, w jaki sposób panować nad człowiekiem, ale w jaki sposób obudzić w nim człowieczeństwo. A tym człowieczeństwem jest wolność – to z Tischnera.
A la maison
Dostępność, to nie tylko brak schodów. Dostępność to możliwość życia bez ograniczeń, które rodzą się w głowach. Po co kultura? Po to, by żyć po ludzku. Człowiek staje się sobą przez całe życie. I stawia pytania: jak inaczej można iść w górę, jak szukać dróg odpowiadających różnorodności ludzi?
„Normalność nienormalnych” Podmiotowość osób z niepełnosprawnością intelektualną w perspektywie filozofii Michela Foucaulta
Jedyną stałą cechą emancypacji jest zmiana, nie ma określonych reguł, nie wiemy dokąd nas ten proces zaprowadzi, a chodzi o odkrywanie coraz to nowych horyzontów. Można zobaczyć, że nie chodzi o to, by produkować niepełnosprawność jako użyteczną ekonomicznie a przy tym najmniej uciążliwą społecznie. Może chodzi raczej nie o to, by ludzie, z którymi pracujemy nie sprawiali problemów, ale o to, by stwarzać warunki do problematyzowania życia, w stronę własnej wolności i podmiotowości.