Co prawda mamy karnawał i do postu daleko, ale praktyka przynosi proste historie, które pozwalają stawiać pytania o sens bycia człowiekiem. Człowiekiem uważającym się za bliskiego i kochającego. Pytania, jak długo jeszcze ci bliscy będą czekać? Jak długo będą żyć w przekonaniu, że wiedzą lepiej? Jak długo będą tworzyć wokół swoich dorosłych dzieci złote klatki? Jak długo będą wierzyć w swoją sprawczość i nieśmiertelność? W to, że przecież rodzina jest najważniejsza i na pewno pomoże. Ponad 50 – letni mężczyzna. Pół życia spędził przy siostrze. Rodzice dawno umarli. Wszystko miało być proste: siostra będzie się opiekowała aż do śmierci. Pan Bóg albo los niekoniecznie jednak spełnia zaplanowane marzenia. Siostra mocno podupadła na zdrowiu. Po operacji nie jest w stanie zająć się bratem. Rodzina? Więc pomagamy my. Może takie proste historie wyzwolą niektórych ze złotych klatek przygotowanych przez bliskich?
