Przez hol w naszym budynku przewija się sporo osób pracujących w mieszczących się tu firmach, załatwiających swoje sprawy. Staramy się o odpowiedni wystrój tego miejsca. Dobre wrażenia mogą przekładać się na dobre relacje. Tym razem podprowadzamy pod balkon z Werony.  

Czyli nie rozmowy przy wycinaniu lasu, jak to w literaturze było. Duża choinka powinna się przyjąć i na święta będziemy mieli co ozdabiać.  

Okazuje się, ze to wcale nie jest takie proste umówić się z kimś  na randkę. Proponujemy takie walentynkowe spotkania. Czekamy na zgłoszenia i mamy nadzieję na poruszenia serc.  

Co prawda mamy karnawał i do postu daleko, ale praktyka przynosi proste historie, które pozwalają stawiać pytania o sens bycia człowiekiem. Człowiekiem uważającym się za bliskiego i kochającego. Pytania, jak długo jeszcze ci bliscy będą czekać? Jak długo będą żyć w przekonaniu, że wiedzą lepiej? Jak długo będą tworzyć wokół swoich dorosłych dzieci złote klatki?

Jeszcze nie teraz, ale przecież nadejdzie. Można poczuć jej powiew w przygotowaniach.  

Mamy nowy samochód, bus. Będzie łatwiej i wygodniej dowozić uczestników, a także realizować działania związane z rehabilitacją. Planujemy zupełnie nowe formy pracy.  Gdy wszystko będzie dograne, pojawi się informacja.  

Zmieniamy warunki pracy i równocześnie  wspierania naszych uczestników. Praktycznie bez wsparcia z zewnątrz, bez proszenia o dotacje, bez grania na uczuciach, oczekiwania zrozumienia, a zwłaszcza litości. Może się to wydawać dziwne w sytuacji, gdy zewsząd słychać apele, czekanie na kasę, przekazywanie informacji, jak to trudno pracować, żyć i być z niepełnosprawnymi, czy niepełnosprawnymi. Sprawa jest

Po wielu latach Środowiskowy Dom Samopomocy  dostaje szansę działania w lepszych warunkach. Przenosimy się z peryferii i strefy przemysłowej do centrum i strefy bardziej ludzkiej. Na razie jest mnóstwo pracy, ale z chaosu pewnie coś się zrodzi.

Zbliża się kalendarzowa zima, ale równocześnie przestaje przybywać długości nocy.  Z ciemności zaczyna się wyłaniać piękno i nadzieja. Także w naszym budynku.  

I nie chodzi tu o robótki na święta, ale próbę rozeznania możliwości i zainteresowań. Planujemy nowe zajęcia związane z plastyką użytkową. Robienie i ozdabianie wianków wydaje się krokiem w dobrą stronę, tym bardziej, że możliwa będzie współpraca z gospodarstwem uprawiającym rośliny nadające się do takich celów.