Tego typu hasła mogą czasem wyprowadzać z równowagi, zwłaszcza  w kontekście wypowiadanych opinii o sobie. Kiedy ich słuchamy, czy czytamy, możemy mieć spore wątpliwości co do realnego obrazu siebie wielu naszych uczestników. Ostatnie informacje z zasypanych gór wskazują jednak, że ten odlot od prawdy o sobie jest charakterystyczny dla sporej części społeczeństwa. Ludzie idą w

Środowiskowe Domy Samopomocy i Warsztaty Terapii Zajęciowej  to szansa na powrót do siebie, do życia w społeczności, do podejmowania decyzji, pracy, rozwoju zainteresowań. Nie działamy na pokaz, nie tworzymy świata urojonego. – organizujemy treningi pracy – oferujemy pracę – uczymy życia w mieszkaniach treningowych – pomagamy innym pomagając sobie – prowadzimy Studio Qulinarne z gorzowskim

Statki szaleńców woziły kiedyś po rzekach Europy ludzi chorych, odstających od przyjętych norm i założeń. Ze statku nie można było zejść. Chyba, że jakieś miasto zdecydowało się za pieniądze przyjąć tych pasażerów. Cel podróży został osiągnięty. Mieszkańcy miast w czasie niedzielnych spacerów mogli oglądać sukces organizatorów tej wędrówki przyglądając się ludziom osadzonym w wieży z

Może zastanowi się pan nad możliwością  podjęcia pracy, nawet w niewielkim wymiarze? Może spróbujesz jak się mieszka bez mamy? Może chcesz być wolontariuszem pomagającym seniorom? Takie pytania stawiamy i bardzo często spotykamy się z odpowiedzią – zastanowię się, może później, to nie dla mnie. Skąd to się bierze, że ludzie nie chcą prawdziwego życia?  Próbujemy

Staramy się szukać możliwości do treningów pracy i samej pracy dla naszych uczestników.  Taką naturalną przestrzenią są budynki, w których prowadzimy zajęcia. Zima to dobry czas na prace we wnętrzach. Malujemy obecnie korytarze, z których ściągamy plakaty i tabliczki mające informować, a tak naprawdę  zaśmiecające  otoczenie. Dbamy w ten sposób nie tylko o uczenie się

Twórcy Wielkiej Orkiestry zwracają uwagę, że otwiera  ludziom oczy także na samych siebie, po to, by zobaczyli, że mogą być ważni, że mogą coś zrobić, że  od nich coś zależy. Mówi się o wielkim społecznym zrywie czy przebudzeniu. Te odniesienia ogólnospołeczne mogą  być traktowane ostrożnie, bo kapitał społeczny ciągle nie jest naszą mocną stroną. Więc

Podobno w każdym społeczeństwie jest około 30 % ludzi, którzy  nie chcą zmian, ponieważ boją się utraty spokoju, a także  ryzyka i niepewności. Można przewrotnie czy prowokacyjnie zapytać, jak  wygląda ten procent opowiadających się za utrzymaniem status quo w otoczeniu osób niepełnosprawnych? Skąd takie pytanie? Jeżeli spojrzymy na oczekiwania w kontekście pracy rehabilitacyjnej, to zauważymy

Rozpoczynamy pracę nad próbą pokazania osób z niepełnosprawnościami mającymi pomysły na życie po swojemu, wartymi, po pokazać ich innym, mającymi pasje, zdolności, starającymi się żyć wśród ludzi i być sobą. Nie na pokaz, nie na scenę,  cykliczną imprezę czy konkurs. Nie chcemy tworzyć laurek czy sentymentalnych opisów mających wywoływać odruchy okazjonalnych zbiórek czy akcji pomocowych.

Zmieniamy sposób pracy z uczestnikami. Główną zasadą jest to, że  nie nastawiamy się na cel, tylko na proces. Chodzi o tworzenie warunków do aktywności pozwalającej zdobywać nowe umiejętności. Tak jest w kwestii pomagania seniorom, ale także  przygotowywania posiłków.  Staramy się, by był czas i miejsce na eksperymentowanie, na zaciekawianie gotowaniem. Po to są nowe urządzenia

W ramach włączania naszych uczestników do życia społecznego organizujemy pomaganie seniorom, czyli zakupy, sprzątanie, drobne usługi, pomoc w dotarciu do specjalistów. Część osób, którym pomagamy, wymaga dodatkowego wsparcia. Chodzi  tutaj o zaburzenia ruchu, choroby związane z zanikiem pamięci czy orientacji. Być może  pewnym udogodnieniem będzie współpraca z firmą  dostarczającą  systemy szybkiego reagowania, czyli opaski sygnalizacyjne,