Ludzie

Jest uczestniczką Środowiskowego Domu Samopomocy. Maluje, pisze wiersze, czasem pomaga w kuchni, czasem nie przychodzi do ośrodka, bo otacza ją lęk przed drzwiami, schodami. Mimo to mówi: „Teraz wiem, jak to jest być zdrowym. Przez długie lata tkwiłam w mniejszym lub większym nieszczęściu chorobowym. Miałam też problemy inne – jak każdy. No i zaznałam pogardy,

Mężczyzna nikłej postury, często pokiereszowany w bójkach, alkoholik, mający za sobą pobyty w zakładach karnych związane  z długami, mający problemy z relacjami, często wulgarny i agresywny, nie potrafiący żyć z innymi według przyjętych reguł. Taka wizytówka nie jest raczej rekomendacją do przedstawiania sylwetki człowieka jako zmagającego się czy też  starającego się żyć w prawdzie o

Gdyby mnie pan zapytał o to w niedzielę, to bym powiedziała, że już dosyć, że już nie chcę żyć. Ale dzisiaj mówię, że warto. To odpowiedź Doroty na moje pytanie, które zadałem jej we wtorek. Widać, że droga od negacji do afirmacji życia jest dosyć krótka. Czy to jest tak, że jesteś kobietą, której ludzie

Dlaczego nie mieszkasz z rodzicami? Ponieważ chciałem nauczyć się czegoś nowego, spróbować samodzielności. Lubię rodziców, ale chcę mieć poczucie, że mam własne mieszkanie. Ile masz lat? 40 Od jakiego czasu jesteś poza domem rodzinnym? Od około trzynastu lat. Mieszkasz w różnych mieszkaniach, z różnymi ludźmi, często trzeba się przenosić, przeprowadzać – nie przeszkadza ci to?

Pracuję w Stowarzyszeniu Człowiek w Potrzebie – Wolontariat Gorzowski od 2011 roku. Pracowałem zarówno w Środowiskowych Domach Samopomocy jak i Warsztatach Terapii Zajęciowej. Są to podstawowe jednostki organizacyjne funkcjonujące w Stowarzyszeniu. W swojej pracy koncentruję się na ludziach i zagadnieniach ich dotyczących. Nigdy nie patrzę na zagadnienie bez spojrzenia na człowieka, którego to zagadnienie dotyczy.

„Nie wiemy, co będzie jutro: naszym zadaniem jest być szczęśliwym dzisiaj”. To słowa, które pomagają mi radzić sobie z wieloma trudnościami. Jestem więcej niż pewna, że trafiłam tutaj nie bez powodu. Komunikacja z ludźmi zawsze sprawiała mi przyjemność, dlatego naprawdę dobrze się tutaj czuję. Każdego dnia staram się przekazać pozytywną energię wszystkim, ponieważ dobry nastrój

Jestem uśmiechnięta, lubię się śmiać, żartować, staram się podchodzić do życia z humorem i optymizmem. Najbardziej na świece cenię relacje z ludźmi. Rodzina, przyjaciele to najcenniejsze rzeczy, jakie posiada człowiek. Bliscy ludzie zawsze pomogą, wesprą w trudnym momencie, dodadzą otuchy ciepłym słowem. Jestem osobą, która łatwo daje się ponieść emocjom, więc mam wiele różnych hobby.

Akceptuję siebie tak jaką jestem. Jestem osobą mocno stąpającą po ziemi życzliwą, sumienną z poczuciem humoru i z optymizmem patrzę na życie. Szanuję ludzi i ich przekonania. Potrafię słuchać, nie oceniać. Kocham morze, spacery brzegiem morza, lubię poczytać dobrą książkę, robótki ręczne, szycie na maszynie do szycia, dobra kuchnię, nowe smaki. Od  ponad dwóch dekad

Pracuję w Środowiskowym Domu Samopomocy przy ul. Armii Polskiej 38 ponad 20 lat. Realizuję się w swojej pracy poprzez działania kulturalno-sportowe. Kontakt z ludźmi daje mi dużą satysfakcję. Jestem osobą aktywną, lubię podróże, jeżdżę rowerem. Interesuję się fotografią, dużo czytam. Mam działkę i zaprzyjaźnionego rudego kota.

Kocham ludzi, koty i słoneczniki  choć czasami ludzie zawodzą nie można tracić wiary w drugiego człowieka. Prowadząc pracownie Artystyczną i Rozwoju Zainteresowań w Środowiskowym Domu Samopomocy przy Ul. Armii Polskiej   mogę być dla Ludzi i razem z nimi pokonywać bariery, przekraczać granice oraz oswajać  lęki. Każdego dnia uczymy się od siebie wzajemnie. Lubię nowe wyzwania